, ,

Het missende stuk: een strategie achter de communicatie

De onderzoeksgroep Gezondheidszorg van Odisee-hogeschool telt zes speerpunten, elk met eigen expertise en ambities. De uitdaging die op tafel lag: Hoe zetten we ons als onderzoeksgroep én als afzonderlijke speerpunten in de kijker? Waar liggen onze kansen? Waar kunnen we groeien? In drie workshops met de zes coördinatoren van de speerpunten en de coördinator van de onderzoeksgroep zochten we naar antwoorden. Onderzoekers Julie Vanderlinden en Inge Tency delen hun ervaringen.

Voordat we samen aan de slag gingen, had het team al een brochure in de maak. Maar die kwam niet echt van de grond. “Op jouw advies is de brochure snel van tafel geveegd”, vertelt Inge.

“We hebben belangrijke beslissingen genomen en prioriteiten gesteld. Zo besloten we bijvoorbeeld om ook geen LinkedIn-kanaal te starten maar wel in te zetten op media-aandacht en eindelijk die podcast te lanceren. De workshops gaven niet alleen inspiratie, maar ook concrete handvaten. We weten nu dat er zoveel mogelijkheden zijn waar we nooit bij hadden stilgestaan. We kunnen ermee aan de slag en kunnen de kennis ook toepassen op andere projecten.”

We gaan naar de fundamenten

Julie benadrukt het belang van de diepgang in onze workshops: “We hadden nood aan iemand die breder kijkt dan alleen wetenschapscommunicatie waar al veel voor bestaat. Er bestaan veel opleidingen en workshops over: Hoe moet ik presenteren, hoe ziet mijn powerpoint of poster eruit?

Maar de fundamenten, die strategie erachter, ontbreekt vaak. Wie is je publiek? Hoe bereik je hen, via welke kanalen en met welke frequentie? Die opleidingen zijn zeker ook waardevol, maar jouw workshops kijken meer naar die fundamenten van waaruit we verder kunnen bouwen.”

Imposter syndroom de kop ingedrukt

Als ik met onderzoekers spreek, hoor ik wel eens een stille droom of een wens, met erna een ‘ja maar…’ of ‘mijn imposter syndroom houdt me tegen’. Bij Julie was dat niet anders. Ze had al drie podcastafleveringen opgenomen, maar aarzelde om ze te lanceren. “Het was in alle anonimiteit, niemand wist ervan. Maar jij zei: ‘Maak een lanceringsplan. Doe het gewoon.’ The word is out nu. Die positieve druk had ik nodig”, zegt Julie er zelf van.

Die positieve druk? Die wil ik jou ook geven. Ik geef je een lieve schouderklop of een schop onder jouw kont. Laat weten hoe ik je kan helpen.